Je houdt rekening met wat anderen willen of van jou verwachten.

Je past je plannen aan, kiest wat voor iedereen goed uitkomt en maakt steeds minder tijd voor de dingen waar jíj blij van wordt.

Die hobby waar je vroeger zo van genoot? Al maanden niet meer gedaan.
Een avond gewoon iets voor jezelf doen? Er komt altijd wel iets of iemand tussen.

Het gaat bijna vanzelf. Je hebt vaak niet eens door hoeveel je jezelf aanpast, tot je merkt dat je moe bent, gefrustreerd raakt of eigenlijk niet meer goed weet waar jíj nog zin in hebt.

Als je iets doet, wil je het goed doen. Punt.

Half werk afleveren? Daar krijg je de kriebels van.
Je ziet meteen wat beter kan en bent zelden helemaal tevreden.

Dus controleer je nog een keer.
Pas je nog iets aan.
Of doe je het liever zelf, want dan weet je tenminste dat het goed gebeurt.

Je weet best dat je die lat vooral zélf zo hoog legt.
Je zou soms willen dat je gewoon kon denken: goed is goed.

Maar zelfs wanneer anderen zeggen dat het goed genoeg is, zie jij vooral wat er nog beter kon.

Een avond niets doen. Nee zeggen tegen iemand. Tijd maken voor jezelf. Iets doen gewoon omdat jíj het leuk vindt.

Het klinkt eenvoudig, maar bij jou komt er al snel een stemmetje achteraan.

Had ik niet beter…?
Wat gaat die ander nu denken?
Ik had die tijd ook nuttiger kunnen besteden.
Ben ik nu niet egoïstisch?

Zelfs wanneer je wéét dat je niets verkeerd doet, kan het toch zo voelen.

En dus kies je vaker voor wat nuttig is, wat een ander nodig heeft of wat er van je verwacht wordt — want dat schuldgevoel wil je liever niet voelen.

Jouw agenda staat vol, je hoofd zit overvol en toch zeg je weer ‘ja’.

Je wilt niemand teleurstellen of kwetsen. En je bent bang dat iemand je egoïstisch vindt als jij voor jezelf kiest.

Dus doe je het toch.

En achteraf baal je van jezelf: Waarom heb ik nu weer ja gezegd? Ik had helemaal geen tijd — en eigenlijk ook gewoon geen zin.